Jumat, 10 Mei 2013

Ngantebi Sahadat


Waosan : Ibrani 4 : 14 – 5 : 6
Pamuji: KPK 74

Nats : “Sarèhné mengkono, mulané kita padha ngantepana marang sahadat kita. Awit kita padha duwé Imam Agung, sing wis sowan ing ngarsané Allah, yakuwi Gusti Yésus, Putraning Allah.” (Ay. 14)
Tembung ngantebi tegesipun tansah ngugemi lan tansah nindakaken kanthi setya tuhu. Kasunyatan nedahaken kathah tiyang kanthi gampil ngakeni sahadat, ananging ugi kanthi gampil anggenipun nyelaki. Pancen kathah pepalang, rubeda, mawarni-warni reribet ingkang murugaken kita sami kewedan anggen kita ngantebi sahadat kita. Pepalang, rubeda, reribet punika saged saking dhiri kita piyambak, utawi saking jawi: ing babagan ekonomi, pasrawungan, sosial, politik, lsp.
Kenging punapa kita kedah ngugemi sahadat kita lan punapa pikolehipun? Ayat 15,16 paring wangsulan: Awit Imam Agung kita………….kita nggadhahi Imam Agung ingkang ndherek ngraosaken sedaya kaapesan kita. Gusti ngersakaken supados kita sampun ngantos dados tiyang Kristen ingkang manget-manget, boten adhem utawi boten panas (Wahyu 3: 16). Awit kekristenan ingkang mekaten punika mesthi kalepeh dening Gusti. Gusti ugi ngersakaken supados kita nggadhahi kekendelan ngakeni Gusti Yesus wonten ing sangajenganipun tiyang lan boten nyelaki. Sinten ingkang wantun ngakeni badhe dipun akeni dening Gusti, kosokwangsulipun ingkang nyelaki ugi badhe dipun selaki dening Gusti. Pituwas ingkang badhe kita tampeni menawi kita ngantebi ing sahadat: kita nampeni palimirma lan sih rahmat ingkang njalari kita kapitulungan rahayu ing mangsa ingkang sae (Mat 24 : 13).
Kita sami kraos, rumaos, lan ngakeni bilih kita boten kuwawi, boten saged lan boten nggadhahi kekiyatan kangge ngantebi piyambak, ngugemi lan mujudaken sahadat kita kanthi kebak kasetyan lan katemenan. Ananging kita saos sokur dene nggadhahi Imam Agung Yesus Kristus, ingkang dados Pantara kita. Sumangga kita sami tansah sinau pitados dhateng Gusti, lan nyuwun tambahing iman kapitadosan, supados kita kasagetna ngantebi sahadat kita ing sadhengah kawontenaning gesang kita. Amin. [SS]
“Antebing sahadat dados pitulunganing tiyang kesrakat”

Rabu, 08 Mei 2013

Apa Ta Tegese “Laku Bener” Iku


Waosan : Yokanan 16:12-15
Pamuji : KPK no. 294:1,2.
Nats : “Apa sakagungane Sang Rama, iku iya duwekKu; mulane Aku pitutur: Sang Juru Panglipur bakal martosake marang kowe apa kang wus katampi saka Aku” (ayat 15).
Artosipun tembung ‘bener’ punika rak ‘mboten lepat/salah’, ingkang tegesipun cundhuk kaliyan ingkang sak mesthinipun. Pramila asring kita mireng nasehat: Ati-ati mlakune sing bener ben slamet tekan nggone; Nek nyambut gawe ya sing bener, aja tumindak sing ora bener; lsp. Tamtu kemawon nasehatmenika ngemu tujuan ingkang cetha. Menawi mlampahipun lepat, saged murugaken kacilakan; menawi nyambut damelipun sembrono lan mboten leres, saged dipun PHK (Pemutusan Hubungan Kerja).
Lha yen mekaten, kita perlu gesang ingkang leres lan nindakaken kaleresan cundhuk kaliyan dhawuh lan karsanipun Allah! Kadospundi tata caranipun supados kita saged nindakaken kaleresan?
Waosan kita maringi pangertosan bilih Sang Roh Suci ingkang nuntun kita sami nuju ing pangertosan bab kaleresanipun Sang Kristus Yesus. Roh Suci ugi ingkang mbantu kita nguwaosi dhiri, nglatih dhiri sabar, supados saged sumerep kanthi cetha bab-bab ingkang leres.
Gusti Yesus dhawuh bilih Sang Roh Suci ingkang badhe nedahaken dhateng para murid ‘Bab ingkang badhe dhateng, ingkang badhe kedadosan ing tembe’. Para murid mboten sawetahipun mangertos bab janji-janji punika, ngantos dumugi wekdalipun Sang Roh Suci nedhaki para murid, sasampunipun Gusti Yesus seda lan wungu malih! Ing salajengipun, Sang Roh Suci nedahaken kaleresan-kaleresan dhateng para murid, inggih punika bab katresnanipun Gusti Yesus dhateng manungsa ngantos seda sinalib sarta wungu saking antawisipun tiyang pejah. Ing wusananipun para murid sami dipun parengaken nyerat bab kaleresan kalawau ing Kitab Suci Prajanjian Enggal.
Samangke cetha kangge kita bilih nindakaken kaleresan (laku bener) punika sami tegesipun kaliyan ngetut wingking tindakipun lan nuladha pakaryanipun Sang Kristus Yesus. Amin. (Esha).
“Roh Suci nunggila mring kula slaminya, mbabarken bebenering Allah warata sandonya”

Selasa, 07 Mei 2013

Seni Berkomunikasi


Bacaan : YAKOBUS 1 : 16-27. 
Pujian: 
KJ59
Nats : “…
ingatlah hal ini: setiap orang hendaklah cepat untuk mendengar, tetapi lambat untuk berkata-kata…” (ayat 19)
Majalah Times pernah menulis, Presiden RI Susilo Bambang Yudhono adalah salah seorang perwira tinggi TNI yang memiliki kemampuan berkomunikasi sangat baik. “He is a strong communicator”, demikianlah ditulisnya. Ini terjadi karena SBY dapat menuturkan segala persoalan politik dengan bahasa yang lugas dan dapat dimengerti oleh segala lapisan.
Arti kata komunikasi adalah pengiriman dan penerimaan pesan atau berita antara dua orang atau lebih sehingga pesan yg dimaksud dapat dipahami. Dalam hal ini ada pembicara dan ada pendengar. Komunikasi yang baik dan bermutu akan terjadi ketika kedua pihak dapat berganti peranan dalam hal berbicara dan mendengar. Sebaliknya, komunikasi akan terasa kacau bila kedua pihak tidak dapat memainkan peranan secara bergantian ketika berkomunikasi.
Coba kita lihat dalam sebuah kasus pertengkaran. Kedua belah pihak tidak dapat memainkan peranan secara bergantian. Sama sama bicara dengan nada yang meledak-ledak. Hanya mulut yang aktif, sementara telinga tertutup rapat. Oleh karenanya terkesan tak ada solusi atas pertengkaran tersebut.
Sebagai makhluk ciptaan Allah yang dikaruniai berbagai alat indera, mestinya setiap orang dapat memainkan semua alat indera yang dimiliki dengan sebaik-baiknya. Seperti nasihat dalam surat Yakobus, hendaklah kita lebih cepat mendengar daripada berbicara. Karena dengan mendengar dan memahami persoalaan yang ada, maka selanjutnya akan terjadi proses berbicara yang berkualitas baik.
Disinilah inti berkomunikasi yang sesungguhnya akan terjadi. Yakni ketika kita bukan hanya berbicara dengan baik, namun juga mampu mendengar dengan baik, dengan sabar dan seksama. Dengan kata lain bisa kita simpulkan bahwa tidak ada orang yang dikatakan pandai berkomunikasi bila hanya pandai bicara, tetapi tidak pernah mau untuk mendengar. [oka]
“Seni komunikasi terbaik adalah kemampuan mendengar, bukan berbicara.”

Senin, 06 Mei 2013

Pacoban Kanggo Kamulyan


Waosan : Yakobus 1:1-15.
Pamuji : KPK 141:1-2
Nats : “Rahayu wong kang tanggon sajroné kena pacoban, jalaran menawa wis katitik tanggon, bakal nampani makuthaning urip, kang wis kaprasetyakaké déning Allah marang wong-wong kang padha tresna marang Panjenengané.” (ayat 12)
Urip iku koyo dhene “Cakramanggilingan” (roda yang sedang berputar), artoshipun: kadangkala, manungsa menika bingah, sehat, sukses, lan sanes sanesipun. Nanging kadangkala manusia inggih ngraosaken susah, sakit, gagal, lan sakpanungilanipun. Lan ugi, manusia saged ngalami ingkang kados mekaten “Sudah jatuh tertimpa tangga pula”. Artosipun, manungsa ingkang taksih ngadhepi perkawis ingkang dereng rampung malah katambahan ugi perkawis ingkang langkung awrat. Contonipun, nembe kemawon dipun PHK katambahan malih semahipun nandhang sakit lan kedah mondhok wonten griya sakit. Perkawis wonten nginggil menika asring kita alami ing salebting gesang kita. Kados pundi anggen kita ngadhepi perkawis menika? Sumangga kita sami maos kitab suci ingkang kapendet saking Yakobus 14:12, ingkang suraosipun kados mekaten “Rahayu wong kang tanggon sajroné kena pacoban, jalaran menawa wis katitik tanggon, bakal nampani makuthaning urip, kang wis kaprasetyakaké déning Allah marang wong-wong kang padha tresna marang Panjenengané.” Anggen kita ndherek Gusti, kados dene lare ingkang nembe sekolah utawi kuliah. Menawi badhe minggah kelas kedah nglampahi ujian. Kelas ingkang langkung inggil ujianipun saya awrat.Menawi saged anggenipun nggarap soal ujian, pramila, kita kawastanan lulus lan pikantuk rapot utawi ijasah. Semanten ugi kita para pitadhos, anggenipun gesang menawi badhe pikantuk kamulyaning Gusti ugi saged nampi pacoben ingkang mboten entheng. Sok sintena ingkang tanggon (tahan uji) anggenipun ngadhepi pacoben lan perkawis, Gusti inggih paring makutha kamulyan langgeng.  Sumangga kita tetep bingah lan tekun anggen kita ndherek Gusti sinaosa nglampahi pacoben lan perkawis-perkawis ingkang awrat, amargi Gusti tansah maringi kekiyatan lan mboten nilar kita sedaya. Amin. [DG]
“Tanpa panggodha mboten wonten ganjaran kamulyan.”

Jumat, 03 Mei 2013

Pembahagia Sesama


Bacaan: Roma 14: 13-23.    
Pujian: 
KJ 424
Nats : “Apa yang baik, yang kamu miliki, janganlah kamu biarkan difitnah. Sebab Kerajaan Allah bukanlah soal makanan dan minuman, tetapi soal kebenaran, damai sejahtera dan sukacita oleh Roh Kudus.” (Ay. 16-17)
Suatu ketika saya pernah didatangi oleh teman saya, dia bilang: “Pak, aku pingin curhat sama sampean. Aku tahu sampean suka memberi motivasi sama teman-teman. Terus terang saat ini saya lagi setres berat, sampai-sampai sebagai seorang suami saya gagal melaksanakan tugas seorang suami dalam memberi nafkah batin kepada istri. Saya difitnah beberapa teman kalau saya melakukan pelecehan seksual terhadap seorang perempuan, sehingga saya dilengser dari jabatan saya.”
Ketika mendengar apa yang dia sampaikan saya sempat menarik napas panjang dan mohon hikmat Tuhan. Karena saya juga sudah mendengar kabar tersebut dari beberapa orang. Kemudian saya cuma bisa menyampaikan begini, “Pak, kalau apa yang disampaikan orang-orang itu adalah fitnah, nanti pastiwaktu yang akan membuktikan. Tapi kalau yang disampaikan orang-orang itu benar sampean mestibersyukur, karena belum sampai terlanjur, bagai mana kalau perempuan itu sampai hamil? Apa keluarga sampean gak malu. Sebagai sahabat sampean, saya gak perlu tahu apa yang difitnahkan pada sampean itu benar apa tidak. Biar Tuhan sendiri yang akan menilai. Yang jelas saya tidak malu bersahabat dengan sampean, sekalipun yang difitnahkan kepada sampean itu benar, sekalipun sampean sekarang bukan seorang pejabat tinggi lagi. Bagi saya sampean tetap sahabat saya. Ayo, tetap semangat! Tatap masa depan! Tuhan akan membuat segala sesuatu indah pada waktuNya.”
Sebagai warga Kerajaan Allah kita wajib menjadi pembahagia sesama, sekalipun sesama kita itu bukan warga Kerajaan Allah. Pembahagiaaan itu dapat dibuktikan dengan mengupayakan damai sejahtera dan menegakkan kebenaran. (HB)
Orang2 yang dipercaya Tuhan menjadi pembahagia sesama, dia tidak mintapun akan diberi, apalagi kalau mau meminta. (Mario Teguh  dalam buku “Yang membuat doa terjawab”)

Kamis, 02 Mei 2013

Gesang Kagem Gusti



Waosan : Roma 14 : 1 – 12           
Pamuji : 
KPK 319 : 1, 2
Nats : “… manawa kita urip, urip kita cumadang marang Gusti, lan manawa kita mati, mati kita iya cumadhang marang Gusti.”
Tumrap tiyang ingkang gadhah pemanggih “urip iku kanggo mangan”, punapa ingkang dipun tindakaken salebeting gesang namung kangge mburu tetedhan lan kasenengan kemawon. Kosokwangsulipun, tiyang ingkang gadhah pemanggih “mangan iku kanggo urip”, ngrumaosi bilih gesang punika boten namung dipun isi bab tetedhan kemawon. Wonten perkawis gesang sanesipun ingkang langkung wigatos tinimbang bab tetedhan, kados bab katentreman, karukunan, kawilujengan.
Rasul Paulus ngengetaken pasamuwan ing Rum, supados boten padu bab tetedhan. Nalika semanten pancen wonten golongan ingkang boten nedha daging, lan wonten ingkang nedha daging. Bab punika ndadosaken benten pemanggih ing pasamuwan, wonten ingkang setuju lan wonten ingkang boten. Rasul Paulus ngengetaken supados tiyang pitados boten menghakimi sesaminipun bab tetedhan punika. Bab sanesipun ingkang dados perkawis inggih punika bab dinten. Wonten tiyang ingkang ngganggep dinten-dinten tartamtu sae, wonten ingkang ngganggep sedaya dinten punika sae. Saking perkawis punika Paulus ngengetaken pasamuwan Rum bilih ing patunggilaning Gusti, sedaya dinten punika sae. Karana punika Paulus paring piwucal bilih ing satengahing patunggilan para pitados boten gesang kangge kebatahanipun piyambak nanging gesang kangge sesaminipun. Pramila menawi kita gesang, kita gesang kagem Gusti, menawi kita pejah, kita pejah ing Gusti. Karana sae kita gesang utawi pejah, sedaya kagunganipun Gusti.
Kita para pandherekipun Gusti, sampun samestinipun nindakaken punapa ingkang dados pangandikanipun Gusti. Anggen kita nglampahi gesang boten ngegungaken kapinteran, kasugihan, kakiyatan kita piyambak, nanging kita kedah andhap asor, boten menghakimi sesami. Anggen kita dipun paringi gesang punika supados ngluhuraken Asmanipun Gusti. Kasaenan ingkang kita tindakaken namung wujud sokur kita karana sih kamirahan Gusti. Mugi kita sedya mbangun gesang ingkang maedahi kagem sesami lan Gusti. Amin. (AR)
“Kasaenan, wujud katresnan kita dhateng Gusti lan sesami”

Rabu, 01 Mei 2013

Ranting Yang Berbuah


Bacaan : Yohanes 15 : 1 – 8          
Pujian :
 KJ 426
Nats : “Akulah pokok anggur dan kamulah ranting-rantingnya. Barang siapa tinggal di dalam Aku dan AKu di dalam Dia, ia berbuah banyak, sebab di luar Aku kamu tidak dapat berbuat apa-apa” (Ayat 5)
Apabila kita pergi ke pedesaan, masih dapat kita lihat banyak rumah-rumah dengan halaman cukup luas dengan tanaman-tanaman produktif seperti mangga, rambutan, nangka dan lain-lain. Pemilik tanamannyatentu mengharapkan tanamannya dapat berbuah dan bermanfaat bagi pemiliknya dan tetangga.
Tuhan Yesus dalam mengajar murid-muridNya sering menggunakan perumpamaan seperti dalam bacaan kita tentang perumpamaan pokok anggur dan ranting-rantingnya ini.Digambarkan Tuhan Yesus sebagai pokok anggur yang besar dan pengusahanya adalah Allah Bapa. Setiap ranting yang tidak berbuah dipotong-Nya dan setiap ranting yang berbuah dibersihkan-Nya supaya lebih banyak berbuah.
Ranting yang tidak berbuah dimaksudkan orang-orang Kristen yang kekristenannya hanya pengakuan saja tanpa perbuatan, menolak panggilan Kristus untuk berkarya, yang bertindak semaunya sendiri.Ranting yang tidak berguna akan ditebang dan dibuang lalu dibakar, binasa.
Sedangkan ranting yang berbuah berarti mau tinggal di dalam Kristus yaitu tetap memelihara kontak dengan Kristus misalnya berdoa dan menyediakan tempat bagi Tuhan Yesus untuk berada dalam dirinya untuk membimbing kehidupan kita agar tidak menjamah hal-hal yang tidak diperkenankanNya.
Buah ranting anggur itu nyata di dalam kehidupan yang manis. Artinya setiap tutur kata, sikap, perilaku dan perbuatan kita selalu menyenangkan orang lain. Tidak satupun yang menghendaki ranting seperti ini dipotong, kecuali Iblis. Allah dipermuliakan bila kita berbuah banyak. Inilah yang membuktikan kita sebagai murid Yesus.Ranting yang berbuah manislah yang berhak untuk tetap menempel pada pokoknya. Amin. [Sri]
“Perbuatan baik adalah buah yang menyegarkan kehidupan”